Перец се спушти во огромната стара фотелја, ги испружи нозете, и навалувајќи се, мирно ги стави рацете на наслоните. „Но што стоите“, им се обрати на книгите. „Неработници! Зар вас поради тоа ве пишуваа? Известете, известете ме како оди сеидбата, колку е засеано? Колку е засеано: разумно, добро, вечно?! И какви се изгледите за жетва? [...]
Си беа едни многу напредни луѓе и си беа земјани.
Луѓето потекнуваа од место што не им беше познато на земјаните затоа што ни со најголемиот телескоп што го беа изградиле не можеа да ги видат сонцата што се на пола пат од планетата на луѓето.
Луѓето ги запознаа земјаните откако бродот им се оштети од влетување [...]
Славата е фатална болест. Ќе ве заебе повеќе него вашите мама и тато. Некаде таму пред крајот на дваесетиот век потерата по слава стана животен стил. Наеднаш сите сакаа да бидат славни. Известувачи, новинари, метеоролози, астролози, кувари, лекари стажисти, дури и адвокатите, за име божје, сите поблесавеа пробувајќи да се дограбат до своите петнаесет минути [...]
