Револуција

Forward the Foundation

Само што ја дочитав Forward the Foundation од Исак Асимов. Ја имав читано и порано ама се решив да ги прочитам сите книги од Foundation серијалот повторно, пред се затоа што некои ги имав читано многу оддамна и на српско-хрватски јазик па имав желба да ги прочитам на англиски како што и биле напишани. Книгата завршува со последната снимена порака на Хари Селдон, која не е потребна меѓутоа тој ја снима. Последните зборови кои ги кажува се „Дорс!“ Значи името на неговата жена, заштитник, и робот кој беше уништен некои 20 години пред тоа. (до душа има неколку реда плус ама тоа е од Encyclopedia Galactica која само информира дека Хари Селдон е пронајден мртов на местото каде што ја снима последната порака). Меѓутоа предпоследната реченица, пред тоа „Дорс“ е прекината. Оди вака: „This was my life’s work. My past-humanity’s fortune. Foundation. So beautiful, so alive. And nothing can…“ потоа следи она „Dors!“ ама напишано во нов ред. Ова ме замисли малку. Зошто така би го завршил романот. Си креирав крај во стилот на Асимов и се решив да побарам на интернет потврда за мојот заклучок. За жал не најдов. Најдов само дека сите мислат дека тоа било спомен на жена му. Не, не, не. Асимов никогаш не размислува така, и секога е детективски расположен. Според мене еве што се случило. Да ги разгледаме фактите: Дорс е робот и подоцна се дознава дека е поправена. Селдон при снимањето е прекинат во сред реченица и извикува (има извичник позади Дорс) Дорс. Во пораката имаше информации кои не беа битни за успехот на психоисторијата, меѓутоа можеа да дадат информации кои би го спречиле нејзиниот успех. Да се запрашаме: Зошто би извикал, и зошто би ја прекинал мислата? Како одеше мислата „And nothing can…“?

Значи снимаше порака што не требаше. Порака која доколку би паднала во погрешни раце би ја открила Втората Фондација која требаше да остане тајна, би открило на сите што е Prime Radiant, и што е најважно би го открило Планот - нешто за што знаеја само неколку луѓе. На крајот прекинатата мисла најверојатно требаше да заврши „And nothing can stop it“. Освен можеби таа последна порака која не требаше да ја снима на прво место. Беше евидентно прекинат. Лично од Дорс (и затоа и го извика нејзиното име, од изненаденост), а можеби и Данеел (беше на погребот веднаш потоа така да) беше тука негде во близина. Последната порака не требаше да биде снимена. Таа беше ризик за Фондацијата. Пораката беше земена од Данеел, Дорс (ионака Дорс работи за Данеел така да во секој случај таа порака завршила кај него), уништена најверојатно, а на Хари му беше помогнато да умре, ионака беше стар, а за човештвото ќе беше лошо доколку пак се обиде да снима некои такви пораки.

Впрочем книгата завршува со извадок од Encyclopedia Galactica која оди вака: Found dead, slumped over his desk in his office at Streeling University in 12.069 G.E. Aperantly Seldon had been working up to his last moments of psychohistorical equations.

Па да, подобро сите да мислат дека сеуште работел отколку да знаат дека работата веќе беше завршена.

Ова е едно толкување. Најзастапеното е дека ете така без никакво објаснување прекинал во сред зборење за да викне „Дорс“. Ова мислење за мене е воедно и најглупо, пред се затоа што не е во стил на Асимов и затоа што е премногу буквално и нелогично пред се, а познавајќи го Асимов како логичар, и детективски настроен писател малку ми е веројатно. Има и трето толкување секако во кое не сакам да верувам иако и до него дојдов сам. Книгата е издадена во јануари 1993 година додека Исак Асимов почина во април 1992. Што ако книгата ја довршил некој друг затоа што Асимов едноставно починал пред да има шанса да ја заврши? Ај прочитајте ги овие редови повторно: „Found dead, slumped over his desk in his office at Streeling University in 12.069 G.E. Aperantly Seldon had been working up to his last moments of psychohistorical equations.“ А сосема е јасно е дека Хари Селдон е алтер его на Исак Асимов и дека Асимов се идентификува себе си во тој лик. Некој можел лесно да ја доврши книгата имајќи ја скриптата во рака. Било како, не го избирајте буквалинот крај затоа што кога Асимов останува недоречен тоа да се прави е глупо.

Сакам да позборам уште за нешто. Барајќи на нет некој сајт кој би ми го потврдил мојот заклучок налетав на ова:
„Let’s put aside the amateurish (yes, even after 400 books) trick of having people tell what has happened; let’s also put aside the amateurish (and irritating) obligatory flashback that briefly tells us what has happened in the years between two parts—if this was important, it should have been in the story.“
Извадок од една рецензија (оваа) на некој тип кој очигледно стилот на пишување на Асимов го смета за аматерски затоа што е ориентиран кој дијалог наместо кон раскажување. Затоа што не ја саледи традицијата на линеарно раскажување туку сака ликовите преку дијалог да раскажат што се случувало, или преку замислување на ликовите да се врати назад во времето. Тоа овој ибецил критичар го смета за аматеризам. Тоа е оригиналност - нешто за што имбецилниот критичар може само да сонува. Да, Асимов бега од традиционалниот тип на раскажување. Да одговорам само на една решеница од овој имбецилен критичар:

„…obligatory flashback that briefly tells us what has happened in the years between two parts—if this was important, it should have been in the story…“ Well, it’s in the story you stupid moron! As a flashback. Or you think that if it is as a flashback it isn’t really in the story? What I would like to know is who the hell give the right to review a book when clearly you lack IQ to read something sophisticated as Asimov’s books. Go and review comics you stupid fuck!

Уште нешто од овој таканаречен критичар: „The problem is that the novel is lacking one absolutely essential ingredient: a protagonist about whom the reader cares. Seldon is not it. We know he is going to succeed, so we can’t really sympathize with him much.“ Oh no! 99.9 % of the books have happy endings. Why then reading them? Why those protagonist are OK while this one isn’t? I certainly know that those characters are going to succeed too! And this stupid fuck is taking that against Asimov. Oh no. How stupid is he? Or he haven’t read more then 2 books so he doesn’t know that most of the books have happy endings so it’s natural to the reader to know that the protagonist will succeed in the end?