Расказов е првобитно објавен на 8 фев 2006 во точно 10:38 на страницата на Опасна Багра. Целта на овој краток расказ воопшто не беше литературна, а настана после една обемна дискусија во која никако не можев да докажам дека и овие луѓе се луѓе, дека не е нивна грешка што стигнале таму каде што стигнале, [...]
Расказов е првобитно објавен на 23 Мај 2005 во точно 23:11 на Опасна Багра.
1. Телефонски повик
- Имам лоши вести, господине… Авионот на Лидија падна… Се сруши во океанот… Спасувачки тимови веќе ја бараат. Ќе ја нај… Ало?! Денис!? Денис?! Господине?
2. Старецот
Ветерот нежно ги галеше високите дрвја, откинувајќи ги и последните пожолтени лисја, додека потокот тивко жубореше и ги [...]
Фредерик Браун, познат по суперкратки СФ раскази во 1948 ја напиша веќе на сите добро познатиот расказ:
Чук Чук
Последниот човек седеше сам во собата.
Некој чукна на вратата.
Долго време ова беше најкраток СФ расказ и никој не пробуваше да напише нешто слично. Но во последните десетина години се појави некоја мода за пишување мини-мини СФ раскази. Еве [...]
Перец се спушти во огромната стара фотелја, ги испружи нозете, и навалувајќи се, мирно ги стави рацете на наслоните. „Но што стоите“, им се обрати на книгите. „Неработници! Зар вас поради тоа ве пишуваа? Известете, известете ме како оди сеидбата, колку е засеано? Колку е засеано: разумно, добро, вечно?! И какви се изгледите за жетва? [...]
Си беа едни многу напредни луѓе и си беа земјани.
Луѓето потекнуваа од место што не им беше познато на земјаните затоа што ни со најголемиот телескоп што го беа изградиле не можеа да ги видат сонцата што се на пола пат од планетата на луѓето.
Луѓето ги запознаа земјаните откако бродот им се оштети од влетување [...]
Славата е фатална болест. Ќе ве заебе повеќе него вашите мама и тато. Некаде таму пред крајот на дваесетиот век потерата по слава стана животен стил. Наеднаш сите сакаа да бидат славни. Известувачи, новинари, метеоролози, астролози, кувари, лекари стажисти, дури и адвокатите, за име божје, сите поблесавеа пробувајќи да се дограбат до своите петнаесет минути [...]
